In onze cultuur heeft nieuwsgierigheid vaak een negatieve lading. Mensen die nieuwsgierig zijn willen te veel van een ander weten en steken hun neus in zaken waar ze niets mee te maken hebben.
Er zit echter ook een mooie kant aan nieuwsgierig zijn. Het professioneel nieuwsgierig zijn.
“ Nieuwsgierigheid leidt tot het exploreren en vinden van andere visies en stappen,
en andere stappen en visies kweken op hun beurt nieuwsgierigheid”
(Cecchin, 1987)
Niet-weten-houding
Als je als hulpverlener de samenwerkingspartner/de cliënt in een positie wil plaatsen waarin hij de expert is over zijn leven, zul je moeten weten hoe je zoveel mogelijk je eigen ideeën en referentiekader opzij kunt zetten en hoe je die van de samenwerkingspartner kunt ontdekken. Dit kan door een niet- weten-houding aan te nemen. Als hulpverlener moet je afgaan op de visie en de verklaringen van de cliënt en daarmee je eigen referentiekader loslaten. Dus niet van tevoren de betekenis van de ervaringen en acties van de cliënt denken te weten.
De niet-weten-houding wordt gekenmerkt door een onvervalste grote nieuwsgierigheid. Dit wil zeggen dat de acties en de houdingen van de hulpverlener worden gekenmerkt door het meer willen weten over wat er gezegd is, in plaats van het overbrengen van vooropgezette meningen en verwachtingen over de cliënt. Als hulpverlener neem je de positie aan waarin je in staat bent te worden geïnformeerd door de client. (Anderson en Gooloshian, 1992)
Het vraagt veel toewijding en oefening om te leren hoe je zo’n houding moet aannemen en behouden. Het vraagt veel van jou als hulpverlener, van jouw basis communicatievaardigheden en van jouw reflectievermogen.
Binnen GROEI besteden we aandacht aan alle basis communicatievaardigheden. Wil je hier mee over weten? Wil je hierin ontwikkelen? Kijk op onze site!
